முன்னுரை

ஒரு நீதிமன்றத் தீர்ப்பு ஒரு அரசாணையை ரத்து செய்யலாம். ஆனால் அந்தத் தீர்ப்பு அரசின் அரசியலமைப்புச் சட்ட அதிகாரங்களின் எல்லையையும் புதிதாக வரையறுக்க முடியுமா? அதுவே இன்று கரூர் கூட்ட நெரிசல் வழக்கின் மையக் கேள்வியாக மாறியுள்ளது.

கரூர் கூட்ட நெரிசல் சம்பவத்தில் உயிரிழந்த குடும்பங்களுக்கு தமிழக அரசு வழங்கிய அரசுப் பணியை மதுரை உயர்நீதிமன்றம் ரத்து செய்துள்ளது. இந்தத் தீர்ப்பின் மையக் கருத்து, "கருணை நியமனம் என்பது விதிவிலக்கான ஒன்று; அதனை அரசால் விரிவுபடுத்த முடியாது" என்பதாகும். இதற்காக உயர்நீதிமன்றம், கருணை நியமனத்தைப் பற்றிய பல உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புகளை மேற்கோள் காட்டியுள்ளது.

ஆனால், இங்கே எழும் அடிப்படைச் சட்டக் கேள்வி வேறொன்றாகும்.

தமிழக அரசு உண்மையில் "கருணை நியமனம்" வழங்கியதா? அல்லது பேரிடரில் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு மறுவாழ்வு அளிக்கும் ஒரு விசேஷ நிர்வாகக் கொள்கையை நடைமுறைப்படுத்தியதா?

இந்த ஒரே கேள்விக்கான பதில்தான், இந்த வழக்கின் எதிர்காலத்தையும், மேல்முறையீட்டின் வெற்றி தோல்வியையும் தீர்மானிக்கும்.

முதலாவது வாதம் – இந்த வழக்கு கருணை நியமன வழக்கே அல்ல

உயர்நீதிமன்றம் தனது முழு தீர்ப்பையும் Compassionate Appointment என்ற சட்டக் கோட்பாட்டின் மீது அமைத்துள்ளது. Canara Bank, Umesh Kumar Nagpal, SBI v. Raj Kumar, N.C. Santhosh உள்ளிட்ட தீர்ப்புகள் அனைத்தும் அதே கோட்பாட்டைச் சார்ந்தவை.

ஆனால், இந்த வழக்கில் உயிரிழந்தவர்கள் அரசு ஊழியர்கள் அல்ல.

அவர்களின் குடும்பங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட வேலை, அரசு ஊழியர் மரணத்திற்குப் பிறகு வழங்கப்படும் Compassionate Appointment Scheme கீழ் வழங்கப்படவில்லை.

அது ஒரு Government Policy Decision.

இதில்தான் தமிழக அரசு தனது முழு வாதத்தையும் மாற்ற வேண்டும்.

உச்சநீதிமன்றத்தில் அரசு முதலில் கூற வேண்டியது:

"இந்த வழக்கில் பயன்படுத்தப்பட்ட சட்டக் கண்ணாடியே தவறானது."

ஒரு மருத்துவ வழக்கை மோட்டார் வாகனச் சட்டத்தின் கீழ் விசாரிக்க முடியாதது போல, ஒரு பேரிடர் மறுவாழ்வு கொள்கையை Compassionate Appointment Rules மூலம் மதிப்பீடு செய்ய முடியாது.

இரண்டாவது வாதம் – Article 162: அரசின் நிர்வாக அதிகாரத்தை தீர்ப்பு போதுமான அளவில் பரிசீலிக்கவில்லை

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் Article 162 என்பது மாநில அரசின் நிர்வாக அதிகாரத்தின் இதயமாகும்.

சட்டமன்றம் சட்டம் இயற்றாத பல துறைகளிலும், மாநில அரசுக்கு கொள்கை முடிவுகளை எடுக்கும் அதிகாரம் உண்டு.

இந்த வழக்கில்:

• மாவட்ட ஆட்சியர்களின் அறிக்கைகள் பெறப்பட்டுள்ளன.

• அதிகாரிகளின் பரிந்துரைகள் பெறப்பட்டுள்ளன.

• அமைச்சரவை முடிவு எடுக்கப்பட்டுள்ளது.

• அதன்பிறகே அரசாணை வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

இவை அனைத்தும் ஒரு Executive Policy Decision என்பதை காட்டுகின்றன.

ஆனால் தீர்ப்பில் Article 162 குறித்து விரிவான அரசியலமைப்புச் சட்ட ஆய்வு இல்லை.

இதுவே தமிழக அரசின் மிக வலுவான மேல்முறையீட்டு காரணமாக இருக்க முடியும்.

மூன்றாவது வாதம் – இடைக்கால உத்தரவு மற்றும் இறுதி தீர்ப்பு ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுகிறதா?

10.07.2026 அன்று வழங்கப்பட்ட இடைக்கால உத்தரவு மிகவும் முக்கியமானது.

அப்போது நீதிமன்றம் கூறியது:

அரசின் Policy Decision-இல் தலையிடுவது மிகவும் குறுகிய அணுகுமுறையாக இருக்கும்.

அதனால் அரசு வேலை வழங்கும் நிகழ்ச்சியை நடத்த அனுமதித்தது.

ஆனால்,

அந்த நியமனங்கள் நீதிமன்றத்தின் இறுதி ஆய்வுக்கு உட்பட்டவை என்றும் குறிப்பிட்டது.

இங்கே தமிழக அரசு கேட்க வேண்டிய கேள்வி:

அதே நீதிமன்றம், முதலில் Policy Decision என்று ஏற்றுக்கொண்டதை, இறுதியில் ஏன் முற்றிலும் செல்லாது என அறிவித்தது?

அந்த மாற்றத்திற்கு புதிய அரசியலமைப்புச் சட்ட காரணம் தீர்ப்பில் தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளதா?

இந்த கேள்வி உச்சநீதிமன்றத்தில் முக்கியத்துவம் பெறும்.

நான்காவது வாதம் – நீதிமன்றம் கொள்கையை பரிசீலித்ததா, அல்லது கொள்கையின் புத்திசாலித்தனத்தை மதிப்பீடு செய்ததா?

உச்சநீதிமன்றம் தொடர்ந்து கூறி வரும் ஒரு முக்கியமான கொள்கை உண்டு.

BALCO Employees' Union v. Union of India (2002)

இந்த வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் கூறியது:

கொள்கை முடிவு நல்லதா? கெட்டதா? என்பதை தீர்மானிப்பது நீதிமன்றத்தின் வேலை அல்ல.

நீதிமன்றம் பார்க்க வேண்டியது:

• அரசியலமைப்பை மீறுகிறதா?

• அதிகார வரம்பை மீறுகிறதா?

• தீய நோக்கத்துடன் செய்யப்பட்டதா?

என்பதை மட்டுமே.

அதேபோல,

Narmada Bachao Andolan v. Union of India (2000) வழக்கிலும்,

அரசின் கொள்கைக்கு பதிலாக நீதிமன்றம் தனது கொள்கையை உருவாக்க முடியாது என்று உச்சநீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.

இந்த இரண்டு தீர்ப்புகளும் தமிழக அரசுக்கு முக்கிய ஆதாரங்களாக அமையக்கூடும்.

ஐந்தாவது வாதம் – Compassionate Appointment பற்றிய உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்புகள் உண்மையில் என்ன சொல்கின்றன?

உயர்நீதிமன்றம் Canara Bank v. Ajith Kumar G.K. (2025) தீர்ப்பை விரிவாக மேற்கோள் காட்டியுள்ளது.

அந்தத் தீர்ப்பில் கூறப்பட்டுள்ள கோட்பாடுகள்:

• Compassionate Appointment ஒரு உரிமை அல்ல.

• அது விதிவிலக்கு.

• Penury நிரூபிக்கப்பட வேண்டும்.

• Scheme-க்கு வெளியே வழங்க முடியாது.

இவை அனைத்தும் சரியான சட்டக் கோட்பாடுகளே.

ஆனால்,

தமிழக அரசு கேட்க வேண்டிய முக்கியமான கேள்வி:

இந்த வழக்கே Compassionate Appointment அல்ல என்றால், இந்தத் தீர்ப்புகள் எப்படி நேரடியாகப் பொருந்தும்?

ஒரு வழக்கின் சட்டக் கோட்பாடு மற்றொரு வழக்கிற்கு பொருந்த வேண்டுமெனில், இரண்டின் சட்ட அடித்தளமும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.

அதுவே இங்கே மிகப்பெரிய விவாதமாக மாறுகிறது.

ஆறாவது வாதம் – Ex-gratia மற்றும் Employment இரண்டும் ஒன்றல்ல

தீர்ப்பில்,

₹10 லட்சம் Ex-gratia வழங்கப்பட்டதால்,

மீண்டும் அரசு வேலை வழங்குவதற்கான காரணம் போதுமானதாக இல்லை என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

ஆனால்,

நிர்வாகச் சட்டத்தில் Ex-gratia என்பது உடனடி நிதி நிவாரணம்.

அரசு வேலை என்பது நீண்டகால வாழ்வாதார மறுவாழ்வு.

இரண்டும் ஒரே வகை நிவாரணம் அல்ல.

ஒரு குடும்பத்திற்கு மருத்துவச் செலவிற்கான உதவி வழங்கப்பட்டதால், கல்வி உதவித்தொகை வழங்க முடியாது என்று யாரும் கூறமாட்டார்கள்.

அதேபோல,

ஒருமுறை Ex-gratia வழங்கியதால் Employment வழங்க முடியாது என்ற சட்டத் தடை எந்தச் சட்டத்திலும் இல்லை.

ஏழாவது வாதம் – Penury Test இந்த வழக்கில் கட்டாயமா?

Compassionate Appointment Scheme-ல்,

Penury என்பது முக்கிய நிபந்தனை.

ஆனால்,

Special Rehabilitation Policy-ல்,

அதே Penury Test கட்டாயமா?

இந்தக் கேள்விக்கு உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் தனித்த அரசியலமைப்புச் சட்ட ஆய்வு இல்லை.

இதுவும் மேல்முறையீட்டில் குறிப்பிடத்தக்க சட்டக் கேள்வியாக அமையும்.

எட்டாவது வாதம் – Sterlite முன்னுதாரணத்தை வேறுபடுத்திய விதம் போதுமானதா?

தமிழக அரசு Sterlite சம்பவத்திற்குப் பிறகு வழங்கப்பட்ட அரசு வேலைகளை முன்னுதாரணமாகக் குறிப்பிட்டது.

நீதிமன்றம்,

அது State Excess என்பதால் வேறுபடும் என்று கூறியுள்ளது.

ஆனால்,

Article 14 கீழ் வகைப்பாடு (Classification) செல்லுபடியாக இருக்க வேண்டுமெனில்,

அந்த வகைப்பாடு:

• புத்திசாலித்தனமானதா?

• நோக்கத்துடன் தொடர்புடையதா?

என்பதை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

அரசு உச்சநீதிமன்றத்தில் இதனை விரிவாக வாதிட முடியும்.

ஒன்பதாவது வாதம் – நீதித்துறை சுயக்கட்டுப்பாடு (Judicial Restraint)

Census Commissioner v. R. Krishnamurthy (2015) தீர்ப்பில்,

உச்சநீதிமன்றம்,

Policy matters-ல்

Judicial Restraint

மிகவும் அவசியம் என்று கூறியுள்ளது.

அதாவது,

நீதிமன்றம்,

அரசின் கொள்கையை மாற்றக்கூடாது.

அது அரசியலமைப்பை மீறுகிறதா என்பதையே பார்க்க வேண்டும்.

இந்தக் கோட்பாடு,

இந்த வழக்கின் மையமாக அமையக்கூடியது.

முடிவுரை

கரூர் கூட்ட நெரிசல் வழக்கு என்பது வெறும் 32 குடும்பங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட அரசு வேலையைப் பற்றிய வழக்கு அல்ல.

இது,

ஒரு மாநில அரசு, அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் கீழ், பேரிடர் மற்றும் அசாதாரண மனிதாபிமானச் சூழ்நிலைகளில் மறுவாழ்வு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும் அதிகாரத்தின் எல்லை என்ன?

என்ற அடிப்படை அரசியலமைப்புச் சட்டக் கேள்வியை எழுப்புகிறது.

தமிழக அரசு, இந்த வழக்கை Compassionate Appointment என்ற வரம்புக்குள் விவாதித்தால், உயர்நீதிமன்றம் உருவாக்கிய சட்டக் கட்டமைப்பிலேயே சிக்கிக்கொள்ளும் அபாயம் உள்ளது.

ஆனால், இந்த நடவடிக்கை Article 162 கீழ் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு விசேஷ நிர்வாக மறுவாழ்வு கொள்கை என்றும், நீதித்துறை பரிசீலனை அதன் சட்டபூர்வத்தன்மையை மட்டுமே ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினால், இந்த வழக்கு இந்திய நிர்வாகச் சட்டத்தில் ஒரு புதிய அரசியலமைப்புச் சட்ட விவாதத்தை உருவாக்கும் திறன் கொண்டதாக மாறும்.

அந்தப் பாதையே, மேல்முறையீட்டில் தமிழக அரசின் வாதத்தை அதிக வலிமையுடன் முன்வைக்கக்கூடிய வழியாக இருக்கக்கூடும்.