4 மாதங்களில் 22 மரண தண்டனைகள்: நீதிபதி ரவி குமார் திவாகரின் நீதிமன்றத்திலிருந்து 97 வழக்குகள் மாற்றப்பட்டது ஏன்? - ஒரு விரிவான அலசல்

1. முசாபர்நகர் நீதிமன்றத்தின் அதிரடி நிர்வாக நடவடிக்கை

முசாபர்நகர் மாவட்ட மற்றும் அமர்வு நீதிபதி பிரேந்திர குமார் சிங் (Virendra Kumar Singh), கடந்த ஆகஸ்ட் 18 அன்று பிறப்பித்த ஒரு நிர்வாக ஆணை, மாநில நீதித்துறையில் பெரும் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதன்படி, விரைவு நீதிமன்றம் (FTC) எண் 3-ன் கூடுதல் மாவட்ட மற்றும் அமர்வு நீதிபதி ரவி குமார் திவாகர் வசம் விசாரணையில் இருந்த 97 கொலை மற்றும் இதர தீவிர குற்றங்கள் தொடர்பான வழக்குகள் உடனடியாகத் திரும்பப் பெறப்பட்டு, மாவட்ட நீதிபதியின் நீதிமன்றத்திற்கே மாற்றப்பட்டுள்ளன.

புலனாய்வு இதழாளராக நாம் கவனிக்கும்போது, இந்த இடமாற்றத்திற்குப் பின்னால் ஒரு 'நிர்வாக ரீதியான எதார்த்தம்' இருப்பதை உணர முடிகிறது. நீதிபதி திவாகரின் நீதிமன்றத்தில் விசாரணைக்கு வரும் எந்தவொரு வழக்கிலும் மரண தண்டனை வழங்கப்படலாம் என்ற ஆழ்ந்த அச்சம் வக்கீல்கள் மற்றும் மனுதாரர்கள் மத்தியில் நிலவி வந்தது. இதனை உறுதிப்படுத்தும் வகையில், மாவட்ட பார் அசோசியேஷன் தலைவர் பிரமோத் தியாகி, "நீதிபதி திவாகர் தொடர்ந்து மரண தண்டனைகளை வழங்கி வந்ததால், வழக்காடிகள் மத்தியில் ஒருவித பதற்றம் நிலவியது" என்று பகிரங்கமாகப் பதிவு செய்துள்ளார். ஒரு நீதிபதியின் மீதான இத்தகைய பொதுவான அச்சம், நீதித்துறை வழங்க வேண்டிய பாதுகாப்பு உணர்வையே கேள்விக்குறியாக்குகிறது.

இந்த இடமாற்றத்திற்கு அடிப்படையாக அமைந்த அந்த அதிரடி புள்ளிவிவரங்களைக் குறித்து அடுத்த பகுதியில் காண்போம்.

2. அதிர வைக்கும் புள்ளிவிவரங்கள்: 120 நாட்களில் 22 மரண தண்டனைகள்

நீதித்துறையில் தண்டனை என்பது ஒரு தடுப்பு நடவடிக்கை (Deterrence) என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால், அந்தத் தண்டனை வழங்கப்படும் வேகம் மற்றும் அதன் எண்ணிக்கை, 'இயந்திரத்தனமான தீர்ப்புகள்' என்ற விமர்சனத்தை எழுப்பினால், அது நீதித்துறை தரநிலைகளில் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். நீதிபதி திவாகர் முசாபர்நகரில் பதவியேற்ற குறுகிய காலத்தில் வழங்கிய தீர்ப்புகள் இத்தகைய ஒரு விமர்சன அலைக்கு வித்திட்டுள்ளன.

2026 ஏப்ரல் முதல் ஆகஸ்ட் வரையிலான சுமார் 120-129 நாட்களுக்குள், நீதிபதி திவாகர் மொத்தம் 10 வெவ்வேறு வழக்குகளில் 22 பேருக்கு மரண தண்டனை விதித்து தீர்ப்பளித்துள்ளார். அதன் விவரங்கள் இதோ:

• ஏப்ரல் 6: வழக்கறிஞர் சமீர் சைபி கொலை வழக்கில் 3 பேருக்கு மரண தண்டனை.

• ஏப்ரல் 28: ஒரு பெண் மற்றும் அவரது மூன்று மகன்களுக்கு மரண தண்டனை (மொத்தம் 4 பேர்).

• மே 30: 2011-ஆம் ஆண்டு நடந்த இரட்டைக்கொலை வழக்கில் ஒருவருக்கு மரண தண்டனை.

• ஜூன் 20: விவசாயி ராஜேந்திர சைனி கொலை வழக்கில் 2 பேருக்கு மரண தண்டனை.

• ஜூலை 2: பணியில் இருந்த ஊர்க்காவல் படை ரதிராம் கொலை வழக்கில் தீபக் என்பவருக்கு மரண தண்டனை.

• ஜூலை 6: ஒரு கொலை வழக்கில் 2 பேருக்கு மரண தண்டனை.

• ஜூலை 17: 2011-ஆம் ஆண்டு நடந்த நெடுஞ்சாலை கொள்ளை-கொலை வழக்கில் 4 பேருக்கு மரண தண்டனை.

• ஆகஸ்ட் 12: ஒரு கொலை வழக்கில் ஒருவருக்கு மரண தண்டனை.

• ஆகஸ்ட் 13: மற்றொரு வழக்கில் 4 பேருக்கு மரண தண்டனை.

• ஆகஸ்ட் 31: 22-வது நபருக்கு மரண தண்டனை உறுதி செய்யப்பட்டது (PTI தகவல்).

பகுப்பாய்வு (So What?): இந்தத் தரவுகளை 2025-ஆம் ஆண்டுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் இதன் தீவிரம் புரியும். 2025-ஆம் ஆண்டு முழுவதிலும் உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தின் அனைத்து விசாரணை நீதிமன்றங்களும் சேர்த்து வழங்கிய மொத்த மரண தண்டனைகளே 20 வழக்குகளில் 28 பேருக்குத் தான். ஆனால், நீதிபதி திவாகர் தனி ஒருவராக, வெறும் 4 மாதங்களில் 22 பேருக்கு மரண தண்டனை வழங்கியிருப்பது, நீதித்துறை வரலாற்றில் ஒரு அபரிமிதமான வேகமாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த வேகம் சட்டத்தின் நுணுக்கங்களை முறையாக ஆராய்ந்த பின்னரே நிகழ்ந்ததா அல்லது தீர்ப்புகளைக் குவிப்பதற்கான ஆர்வமா என்ற கேள்வியை இது எழுப்புகிறது.

இத்தகைய அதிரடித் தீர்ப்புகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் நீதிபதி ரவி குமார் திவாகரின் பின்னணியை ஆராய்வது அவசியமாகிறது.

3. நீதிபதி ரவி குமார் திவாகர்: சர்ச்சைகளும் பின்னணியும்

நீதிபதி ரவி குமார் திவாகரின் நீதித்துறை ஆளுமை என்பது அவரது கடந்தகாலத் தீர்ப்புகள் மற்றும் அவர் வெளிப்படுத்திய கருத்துக்களின் மூலம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. 1980 ஜூலையில் பிறந்த 46 வயதான நீதிபதி திவாகர், 2009-ஆம் ஆண்டு தனது நீதித்துறைப் பணியைத் தொடங்கினார். வாரணாசி மற்றும் பரேலி ஆகிய இடங்களில் அவர் பணியாற்றிய காலம் சர்ச்சைகளால் நிரம்பியது.

2022-ஆம் ஆண்டு வாரணாசி சிவில் நீதிபதியாக இருந்தபோது, ஞானவாபி மசூதி வளாகத்தில் வीडியோ ஆய்வு செய்ய இவர் உத்தரவிட்டது தேசிய அளவில் விவாதமானது. அதனைத் தொடர்ந்து, தமக்கு சர்வதேச எண்களிலிருந்து அச்சுறுத்தல்கள் வருவதாகவும், குடும்பத்தின் பாதுகாப்பு குறித்து அஞ்சுவதாகவும் அவர் வெளிப்படையாகக் கவலை தெரிவித்தார். எனினும், 2024 மார்ச் மாதம் பரேலி நீதிமன்றத்தில் அவர் ஒரு தீர்ப்பில் பதிவு செய்த கருத்துக்கள் உச்சகட்ட சர்ச்சையை ஏற்படுத்தின. உத்தரப் பிரதேச முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத்தை கிரேக்க தத்துவ ஞானி பிளேட்டோவின் 'தத்துவ ஞானி அரசன்' (Philosopher King) என்ற கருத்தாக்கத்துடன் ஒப்பிட்டு அவர் புகழ்ந்துரைத்தார்.

இந்தக் கருத்துக்களை ஆய்வு செய்த அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றம், ஒரு நீதித்துறை தீர்ப்பில் இத்தகைய கருத்துக்கள் இடம் பெறுவதை வன்மையாகக் கண்டித்தது. இவை "அரசியல் உள்நோக்கம் கொண்ட வெளிப்பாடுகள்" (Political overtones) என்று குறிப்பிட்ட உயர் நீதிமன்றம், அவற்றை நீதிபதி திவாகரின் தீர்ப்பிலிருந்து நீக்கியது (Expunged). அவரது ஒட்டுமொத்த பணிவாழ்வில் இதுவரை 35 மரண தண்டனைகள் (பரேலியில் 13, முசாபர்நகரில் 22) வழங்கப்பட்டுள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

தனிப்பட்ட நீதிபதியின் வேகம் ஒருபுறமிருக்க, இந்திய நீதித்துறையின் மேல்முறையீட்டு எதார்த்தம் முற்றிலும் வேறாக உள்ளது.

4. நீதித்துறை எதார்த்தம்: மேல்முறையீடுகளில் சரிந்து விழும் மரண தண்டனைகள்

விசாரணை நீதிமன்றங்கள் வழங்கும் மரண தண்டனைகள் அனைத்தும் வெறும் ஆரம்பப்புள்ளி மட்டுமே. 1980-ஆம் ஆண்டு 'பச்சன் சிங் vs பஞ்சாப் அரசு' வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய 'அரிதினும் அரிதான' (Rarest of Rare) கோட்பாடு, மரண தண்டனையை மிகக் கடுமையான சூழல்களுக்கு மட்டுமே மட்டுப்படுத்துகிறது. மேலும், 2022-ல் 'மனோஜ் vs மத்திய பிரதேச அரசு' வழக்கில், ஒரு கைதியின் சீர்திருத்த மற்றும் மறுவாழ்வு சாத்தியக்கூறுகளை (Reformative potential) முழுமையாக ஆராய வேண்டும் என உச்ச நீதிமன்றம் சீர்திருத்த வழிகாட்டுதல்களை வழங்கியது.

ஆனால், நீதிபதி திவாகரின் அதிரடி வேகம் இந்த வழிகாட்டுதல்களுடன் ஒத்துப் போகிறதா என்பது ஒரு பெரிய கேள்வி. புராஜெக்ட் 39A மற்றும் 'மரண தண்டனை குறித்த மையம்' வெளியிட்ட ஆய்வுகளின்படி, விசாரணை நீதிமன்றங்கள் வழங்கும் மரண தண்டனைகளில் வெறும் 4.9% முதல் 8% வரை மட்டுமே உயர் நீதிமன்றங்களால் உறுதி செய்யப்படுகின்றன. சுமார் 30% பேர் உயர் நீதிமன்றங்களால் நிரபராதிகள் என விடுவிக்கப்படுகின்றனர். மற்ற வழக்குகளில் தண்டனை ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைக்கப்படுகிறது.

BNSS மற்றும் CrPC சட்டங்களின்படி, உயர் நீதிமன்றத்தின் உறுதிப்படுத்தல் இன்றி ஒரு நபரைத் தூக்கிலிட முடியாது. கீழ் நீதிமன்றங்களில் உச்ச நீதிமன்ற வழிகாட்டுதல்கள் வெறும் 7% வழக்குகளில் மட்டுமே பின்பற்றப்படுவதாகப் புள்ளிவிவரங்கள் கூறும் நிலையில், நீதிபதி திவாகரின் வேகமானது சட்ட நுணுக்கங்களைவிட 'தண்டனை வழங்குவதையே' நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறதா என்ற இதழியல் ரீதியான விமர்சனம் எழுகிறது.

இந்த சட்டப் போராட்டங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் மனித வலிகளையும் சமூக தாக்கங்களையும் புறக்கணிக்க முடியாது.

5. மனித விலை மற்றும் சமூக விவாதம்: நீதியா அல்லது அவசரமா?

மரண தண்டனை வரிசையில் (Death Row) காத்திருப்பவர்களின் மன உளைச்சல் என்பது வர்ணிக்க முடியாதது. ஆதம்பாய் சுலைமான் அஜமேரி என்பவரின் கதை இதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணம். 2002 அக்‌ஷர்தாம் வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அவர், 11 ஆண்டுகள் சிறையில் கழித்தார். அதில் 8 ஆண்டுகள் 'மரண தண்டனை கைதி' என்ற முத்திரையோடு தூக்குக்கயிற்றின் நிழலில் வாழ்ந்தார். இறுதியில் 2014-ல் அவர் நிரபராதி என உச்ச நீதிமன்றத்தால் விடுவிக்கப்பட்டார். ஆனால், சிதைந்து போன அவரது வாழ்க்கையையும், தொலைந்து போன அந்த 11 ஆண்டுகளையும் யாரால் திருப்பித் தர முடியும்? இது ஒரு மனிதப் பேரழிவு அல்லவா?

மரண தண்டனை என்பது உண்மையில் குற்றங்களைக் குறைக்கிறதா அல்லது சமூகத்தின் ஆத்திரத்தையும், ஊடக அழுத்தத்தையும் தணிக்க வழங்கப்படும் ஒரு தற்காலிகத் தீர்வா என்பது மிகப்பெரிய விவாதமாக உள்ளது. நீதிபதி திவாகரின் தீர்ப்புகள் குற்றவாளிகளிடையே அச்சத்தை ஏற்படுத்தலாம் என்று ஒரு தரப்பு வாதிட்டாலும், அது அவசரமான நீதியாக (Justice in a hurry) மாறும்போது, நீதித்துறை வழங்க வேண்டிய துல்லியமான சட்ட நடைமுறைகள் பலியிடப்படுகின்றன.

நீதித்துறை என்பது தண்டனை வழங்கும் இயந்திரம் அல்ல; அது சமூக நீதியையும், மனித உரிமைகளையும் பாதுகாக்கும் ஒரு அரண். விரைவான தீர்ப்பு என்பது எப்போதுமே சரியான தீர்ப்பாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நீதிபதி ரவி குமார் திவாகரின் நீதிமன்றத்திலிருந்து 97 வழக்குகள் மாற்றப்பட்டிருப்பது, இந்திய நீதித்துறை தனது நிதானத்தையும் நம்பகத்தன்மையையும் நிலைநாட்ட எடுத்த ஒரு தற்காப்பு நடவடிக்கையாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும். நீதி என்பது நிதானமான, துல்லியமான மற்றும் மனித நேயம் கொண்ட சட்ட ஆய்வுகளுக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என்பதே இச்சம்பவம் நமக்கு உணர்த்தும் பாடம்.