வழிபாட்டு உரிமை என்பது சலுகை அல்ல; அடிப்படை உரிமை - நீதியரசர் ஆனந்த் வெங்கடேசன்

1.ஒரு வரலாற்றுத் தருணத்தின் பின்னணி

திரு. மனுராஜ் எழுதிய நூலின் வெளியீட்டு விழாவானது, வெறும் ஒரு புத்தக அறிமுக நிகழ்வு என்பதைக் கடந்து, நமது சமூகம் சமத்துவத்தை நோக்கிப் பயணித்த கரடுமுரடான பாதையை மீளாய்வு செய்யும் ஒரு வரலாற்றுத் தருணமாகத் திகழ்கிறது. ஒரு சமூக நீதி மற்றும் சட்டவியல் வல்லுநரின் பார்வையில், இந்நிகழ்வு நாம் கடந்து வந்த வரலாற்று வலிகளையும், மீட்டெடுத்த அரசியலமைப்புச் சட்ட விழுமியங்களையும் பறைசாற்றும் ஒரு தளமாகும்.

குறிப்பாக, நூலாசிரியரின் 'மனுராஜ்' என்ற பெயரே ஒரு பெரும் லட்சியப் போராட்டத்தின் அடையாளமாகத் தெரிகிறது. 'மனுஸ்மிருதி' போன்ற பழமைவாத நூல்கள் கட்டமைத்த சாதியப் படிநிலைகளும், பாகுபாடுகளும் இந்தியச் சமூகத்தில் ஆழமான வடுக்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன. எதை நாம் ஒழிக்கவும் எதிர்க்கவும் நினைக்கிறோமோ, அதையே ஒருவரது பெயர் அவருக்குத் தொடர்ச்சியாக நினைவூட்டிக் கொண்டிருப்பது ஒரு மாபெரும் சிந்தனை மாற்றத்தின் வெளிப்பாடாகும். கடந்த காலத்தின் கசப்பான அத்தியாயங்களை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வது மட்டுமே, எதிர்காலச் சமத்துவச் சமுதாயத்தை உறுதிப்படுத்துவதற்கான ஒரே வழியாகும்.

2. வரலாற்று இருண்ட காலமும் தீண்டாமைக் கொடுமைகளும்

நமது நாட்டின் கடந்த கால வரலாறு, தீண்டாமைக் கொடுமைகள் ஒரு 'கணிதத் துல்லியத்துடன்' (Mathematical Precision) எவ்வாறு ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட ஒடுக்குமுறையாகச் செயல்படுத்தப்பட்டன என்பதைக் காட்டும் அதிர்ச்சியூட்டும் சான்றுகளைக் கொண்டுள்ளது. இது வெறும் சமூக ஒதுக்கல் மட்டுமல்ல, ஒரு மனிதனின் கண்ணியத்தை திட்டமிட்டுச் சிதைக்கும் மூலோபாயப் பாதிப்பாகும்.

தீண்டல் பலகை மற்றும் தூரக் கட்டுப்பாடுகள்

திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தின் வைக்கம் ஸ்ரீ மகாதேவர் கோவிலைச் சுற்றி 'தீண்டல் பலகை' என்ற ஒன்று வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு உயர்குடி நம்பூதிரி பூசாரியிடமிருந்து பிற சமூகத்தினர் எவ்வளவு தூரம் தள்ளி நிற்க வேண்டும் என்பது குறித்து மனிதநேயமற்ற விதிகள் அங்கே கடைபிடிக்கப்பட்டன:

• சத்திரியர்: 2 அடி தள்ளி நிற்க வேண்டும்.

• நாயர்: 16 அடி தள்ளி நிற்க வேண்டும்.

• ஈழவர்: 32 அடி தள்ளி நிற்க வேண்டும்.

• புளையர் போன்ற மக்கள்: 64 அடி தள்ளி நிற்க வேண்டும்.

நீதிமன்ற அவலம்

இத்தகைய பாகுபாடு வழிபாட்டுத் தலங்களில் மட்டுமல்லாது, நீதியை நிலைநாட்டும் நீதிமன்றங்களிலும் ஊடுருவியிருந்தது. ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவினரின் சாட்சியங்களைப் பதிவு செய்யும் முறை மனித மாண்பிற்கே எதிரானது. சாட்சியம் அளிக்க வேண்டிய நபர் நீதிமன்றத்திற்குள் நுழைய அனுமதி கிடையாது. நீதிமன்றமே அவர் இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்லும்; ஆனால் அங்கேயும் ஒரு குறிப்பிட்ட இடைவெளி பராமரிக்கப்படும். ஒரு உதவியாளர் அல்லது பியூன் (Peon) தூரத்திலிருந்து கேள்வியைக் கத்திக் கேட்பார்; அதற்கு அந்த நபர் கத்திப் பதிலளிக்க வேண்டும். மனித இருப்பையே மறுக்கும் இத்தகைய 'கத்திப் பதிவு செய்யும்' முறை, ஒரு காலத்தின் இருண்ட அரசியலமைப்புச் சூழலைப் பிரதிபலிக்கிறது. இத்தகைய பின்னணியில்தான் சமூக மாற்றத்திற்கான அறப்போராட்டங்கள் தவிர்க்க முடியாதவை ஆயின.

3. கோவில் நுழைவுப் போராட்டங்களும் சமூக நீதியும்

கோவில் நுழைவுப் போராட்டங்கள் என்பவை வெறும் ஒரு வழிபாட்டுத் தலத்திற்குள் நுழைவதற்கான அனுமதி கோரும் நிகழ்வுகள் அல்ல; அவை "நாங்களும் மனிதர்கள்தான்" என்ற தன்னுரிமையை நிலைநாட்டும் தார்மீக முழக்கங்களாகும். இவை மனித ஏஜென்சியை (Human Agency) மீட்டெடுக்கும் வரலாற்றுச் செயல்பாடுகளாக அமைந்தன.

சமூக நீதி வரலாறு மற்றும் அடிப்படை கட்டமைப்பு

• பெரியார் மற்றும் அம்பேத்கரின் தத்துவப் பங்களிப்பு: தந்தை பெரியார் முன்னெடுத்த வைக்கம் போராட்டமும், அண்ணல் அம்பேத்கர் முன்னெடுத்த நாசிக் போராட்டமும் ஒரு மனிதனை அவனது பிறப்பின் அடிப்படையில் இறைவனை வழிபடவிடாமல் தடுப்பது அவனது அடிப்படை மனித கண்ணியத்தைப் பறிப்பதாகும் என்ற தத்துவார்த்த அஸ்திவாரத்தைக் கொண்டிருந்தன.

• நீதிக்கட்சியின் வரலாற்றுச் சாதனை: 1925-ஆம் ஆண்டு நீதிக்கட்சி கொண்டு வந்த 'மெட்ராஸ் ஹிந்து ரிலீஜியஸ் என்டோமென்ட்ஸ் சட்டம்' (Madras Hindu Religious Endowments Act) என்பது இந்திய அரசியலமைப்பின் மதச்சார்பற்ற கொள்கையின் "அடிப்படை கட்டமைப்பு" (Basic Structure of Secularism) எனலாம். இதற்கான அஸ்திவாரம் அன்றைய சென்னை மாகாணத்திலேயே இடப்பட்டது என்பது ஒரு தமிழனாகப் பெருமிதம் கொள்ளத்தக்க விஷயமாகும்.

• அரசியலமைப்பு விழுமியங்கள்: இந்தத் தொடர் போராட்டங்களின் விளைவாகவே, இன்று தகுதியும் பயிற்சியும் பெற்ற எவர் வேண்டுமானாலும் அர்ச்சகர் ஆகலாம் என்ற சமூக நீதி நிலை எட்டப்பட்டுள்ளது.

4. நீதியரசர் முன்வைக்கும் மூன்று முக்கியப் பார்வைகள்

சமகாலச் சட்டச் சூழலில் வழிபாட்டு உரிமையை அணுகுவதற்கு மூன்று ஆழமான சட்டவியல் கோணங்களை நாம் விவாதத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். இவை ஒரு நீதிபதியின் தீர்ப்பு என்பதை விட, சமூகம் சிந்திக்க வேண்டிய முக்கியமான விவாதப் புள்ளிகளாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.

பார்வை 1 - மனித கண்ணியம் & அடிப்படை உரிமை

வழிபாட்டு உரிமை என்பது யாருக்கோ வழங்கப்படும் 'மதச் சலுகை' (Privilege) அல்ல; அது ஒவ்வொரு குடிமகனின் 'அடிப்படை உரிமை' (Fundamental Right). அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 17-வது பிரிவு தீண்டாமையை ஒழித்ததும், 25-வது பிரிவு கோவில்கள் அனைத்து மக்களுக்கும் திறக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறுவதும் இந்த மனித கண்ணியத்தின் அடிப்படையில்தான்.

பார்வை 2 - அரசியலமைப்பு தர்மம் & சமூக சீர்திருத்தம்

'அரசியலமைப்பு தர்மம்' (Constitutional Morality) என்பது தொன்மையான மத நம்பிக்கைகளை விட தனிமனிதனின் தன்னாட்சியும், சமத்துவமுமே முதன்மையானது என்று கூறுகிறது. சபரிமலை வழக்கைக் கோடிட்டுக்காட்டி, நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டு பழமையான நடைமுறையாக இருந்தாலும், அது பாலின நீதிக்கும் சமத்துவத்திற்கும் எதிராக இருக்கும்போது அரசியலமைப்பு தர்மமே மேலோங்க வேண்டும் என்பதை இந்தப் பார்வை வலியுறுத்துகிறது.

பார்வை 3 - மத நிறுவனங்களின் தன்னாட்சி & அரசின் எல்லைகள்

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 26-வது பிரிவு மதப் பிரிவினருக்குத் தங்களின் விவகாரங்களை நிர்வகிக்கும் உரிமையை வழங்குகிறது. அதே நேரத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தின் கோவில்கள் மட்டும் அரசின் நிர்வாகத்தில் இருப்பதும், பிற மத நிறுவனங்கள் தன்னாட்சி பெறுவதும் சமச்சீரான மதச்சார்பின்மையா (Balanced Secularism) என்ற சட்டப் போராட்டம் இன்றும் நிலவுகிறது. பிரிவு 25 வழங்கும் தனிமனித உரிமைக்கும், பிரிவு 26 வழங்கும் மதப் பிரிவின் உரிமைக்கும் இடையிலான இந்த முரண்களே தற்காலச் சட்ட விவாதங்களின் மையக்கருவாகும்.

5.எதிர்காலத் தலைமுறைக்கான செய்தி

வரலாற்றுப் போராட்டங்களும், சட்டவியல் பார்வைகளும் நமக்குச் சொல்லும் செய்தி மிகத் தெளிவானது. நாம் எத்தகைய இருண்ட காலத்திலிருந்து, எவ்வளவு பெரிய தியாகங்களுக்குப் பிறகு இந்த நிலையை அடைந்திருக்கிறோம் என்பதை இன்றைய தலைமுறை உணர்ந்து கொள்வது மிக அவசியம்.

தனிமனித உரிமையைப் பாதுகாப்பதா அல்லது மதப் பிரிவுகளின் பாரம்பரிய சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதா? ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் சட்டத்தின் அதிகாரம் மதத்தின் கதவுகளுக்கு வெளியே நிற்க வேண்டுமா அல்லது உள்ளே சென்று சீர்திருத்தம் செய்ய வேண்டுமா? எது உண்மையான மதச்சார்பின்மை? இந்த விவாதங்கள் இன்னும் நிறைவடையவில்லை. இதற்கான விடைகளைத் தேடுவதும், சமத்துவச் சமுதாயத்தைக் கட்டமைப்பதும் வருங்காலத் தலைமுறையின் பொறுப்பாகும். இத்தகைய வரலாற்று ஆவணங்களை வாசிப்பதும் விவாதிப்பதும் சமூக நீதிக்கான பயணத்தைச் சரியான திசையில் கொண்டு செல்ல உதவும்.